- door Veerle Goossens

Mondelinge examens. Ze moesten ze afschaffen. De bibber in je stem is moordend voor je zelfvertrouwen, de gezichtsuitdrukking van je prof spreekt boekdelen en het enige waar je nog aan kan denken is “Denk na. Denk godverdomme na.” Maar waarover je nu weer moest nadenken, is je volledig ontschoten.

Je stapt het kantoor binnen. Je “Dag professor” klinkt alsof je in geen weken je stem nog gebruikt hebt (wat ook wel het geval is) en je niet meer goed weet hoe je het volume en de toonhoogte moet regelen. Je gaat zitten. Als je geluk hebt, doe je dat op de voorbehouden stoel en niet op die van de assistent(e) van de prof. Als je pech hebt, word je op slag nog zenuwachtiger.

- door Arne Pauwels



Er bestaat een foto van wijlen Patrick de Spiegelaere. Hij staat onder “Coverage” en dan reeks “8 – Brussels” op zijn website. Hij krijgt geen titel mee. Onder de eigenschappen van het bestand vind je dat hij domweg “foto15.jpg” heet. Ik heb hem dan maar Chez Jef sans fils gedoopt.

Jef zit er wat verweesd bij. Verweesd dan, zoals een vader verweesd kan zijn door de afwezigheid van zijn zoon. Op het kale af, Brusselse moustache. Witte lange mouwen, zwarte jas aan de kapstok achter hem. Ouderwetse stoofpot op het kookvuur naast hem. Wat hij verkoopt, is niet helemaal duidelijk, maar ook niet belangrijk. Chez Jef et fils staat er geschreven op zijn kleine trekwagentje. Maar waar is de zoon?

- door GDV

Vannacht had ik een vreemde droom. Ik lag onder een naakt meisje: het was onduidelijk of we worstelden of de liefde bedreven. Met vonkende salamanderogen keek ze me spiedend aan, alsof ze brandde van verlangen om weg te schieten - een verlangen waar ze geen gevolg aan kon geven, ofwel omdat ik haar te stevig in mijn greep hield (wat onwaarschijnlijk is), ofwel omdat haar ledematen zozeer in de mijne verstrengeld waren dat onmogelijk viel uit te maken waar haar vlucht had moeten beginnen.

- door Wouter Claeys

we hebben een stad. we hebben veel meer. de schromelijk overdreven tijd situeert zich met aandacht voor details tussen appetijt en destructiviteit, het is herfst en nevel nog van dagen regen kleurt de ruimte tussen gevels.

- door Thomas De Langhe

Mijn lichaam verwijderde zich uit de slaapkamer en ging voedsel verzamelen, het in zijn mond stoppen in de hoop een voldaan gevoel te krijgen, en enkele uren later datzelfde voedsel – of wat er nog van rest – uit zijn aars persen, in de hoop terug een voldaan gevoel te krijgen.
Voor hem voorzag ik hetzelfde.
Ontbijt aan bed heet dat.
Mijn geest lag nog te ronken in bed.

- door Thomas Decreus

Ik trek het laatste vuur uit mijn sigaret. Trap ze dan tot as op een tot zwart verworden kauwgum. Er is schril gepiep. Iets met deuren en hydraulische persen en het onmenselijke geluid van staal op staal.

- door Wouter Steyaert

op het plein waar de deuren klapperen
waaien mijn handen door elkaar

- door Bo Vanluchene

soms, in de donkerste vouw van de nacht,
in mijn ademende bed, lig ik als een tong
in een hete mond en draai mijn logge lijf
als de wereld rond een schip –
dan bezoekt ze me.

- door Arne Pauwels

De afgelopen weken laaide de euthanasiediscussie in Vlaanderen weer op. Niet echt een literair onderwerp, ware het niet dat de opflakkering het gevolg was van “de zelf gekozen dood” van Hugo Claus. De discussie beperkte zich voorheen vooral tot de fysieke gezondheid van de patiënten in kwestie. Termen als “ondraaglijk lijden” voerden de boventoon, maar tot een echte definitie komen lijkt niet zo eenvoudig. Want wat heet ondraaglijk lijden voor iemand die zichzelf een leven lang in de spotlights zette als dé grote, Vlaamse schrijver van zijn generatie? En dus wordt de discussie nu opengegooid naar de buitengrenzen van het ondraaglijk lijden, naar meer literaire gronden, als u wil.

- door Josine Schuilenburg

Stiltecoupes. Een raar fenomeen. Gisteren keek ik het voor het naar het nieuwe tv-programma van die cabaretier van Dit was het nieuws, Room 101 heette het geloof ik. Te gast was Abdelkader Benali, die, toen ik inschakelde, zojuist een boodschap voorlas die zangeres Wende Snijders in een van zijn eigen boeken had gekrabbeld. Er stond zoveel als ‘kom nou eerst maar eens naar mijn Franse chansons luisteren, dan lees ik daarna misschien wel een boek van je. Ik moet bekennen dat ik ook nooit een boek van de hippe Marokkaan las. Maar dat terzijde.

- door Sjoerd-Jeroen Moenandar

Voor de val van het communisme was de roman 1984 van George Orwell in Hongarije verboden. Een bevriende Hongaar vertelde me ooit hoe de populariteit van deze roman dramatisch daalde toen het communisme eenmaal ten val was gekomen. Het boek stond nu niet meer op de lijst van verboden boeken en daarmee was het blijkbaar zijn aantrekkingskracht kwijtgeraakt. Boekverboden zorgen er, met andere woorden, voor dat literatuur serieuzer genomen wordt. Ik was dan ook verheugd toen de Partij van de Vrijheid (PVV) met het plan kwam om de Koran in Nederland te verbieden.

- door Sjoerd-Jeroen Moenandar

Soms koop je boeken enkel om hun titel. Dat was in ieder geval de reden dat ik vorige week twaalf euro neertelde voor Wie kan het paradijs weerstaan. Het bleek te gaan om een mailwisseling tussen “een Hollandse domineeszoon, alom gezien als een van de invloedrijkste journalisten van Nederland” en “een jonge schrijver, zoon van een Marokkaanse slager, die met zijn debuut internationaal furore maakte en met zijn tweede roman de Libris Literatuurprijs won”, aldus de omslag. De auteurs zouden ongetwijfeld teleurgesteld zijn als u in deze omschrijving niet Michaël Zeeman en Abdelkader Benali herkent. In de tijd dat zij elkaar de in dit boek gebundelde mails schreven, verbleven beide heren in Rome.

- door Sjoerd-Jeroen Moenandar

Nadat ik The Da Vinci Code had gezien, realiseerde ik dat ik lijd aan beroepsdeformatie. Ik had geen oog voor het slechte acteerwerk, noch voor de andere cinematografische tekortkomingen waar critici zo over geklaagd hadden. Wat ik wel zag was dat Robert Langdon een belabberd docent is.

- door Nando Vandeven

De literatuur, ten slotte, blijft niet alleen omwille van structurele en historische redenen van belang, maar ook omwille van evaluatieve redenen. Want literatuur, dat is een adjectief, een kwaliteit veeleer dan een substantief of entiteit.

- door Nando Vandeven

Literatuur is niet alleen om structurele redenen van blijvend belang, maar ook om historische redenen. Het valt niet te ontkennen, natuurlijk, dat de mens een vooruitziend wezen is. Veel van wat we doen is gericht op de toekomst, op een morgen die misschien nooit komen zal, maar waarmee toch rekening gehouden moet worden. En dat is a good thing.

- door Pieter Vermeulen

If we lose our memory, we lose ourselves. Forgetting is one of the symptoms of death. Without memory we cease to be human beings.

Ivan Klíma (The Spirit of Prague)

Een charmefoto van onze nieuwe fotografe: Evelien Wouters.

.
Een nieuw beeld van Katleen Gabriëls.

Opnieuw stuurde Dennis van Mol een foto zonder titel in.

In deze rubriek doen verschillende, jonge (MAZ-)fotografen hun ding. na Dennis Van Mol is het nu de beurt aan de verbeelding van Katleen Gabriëls.

In deze rubriek zullen verschillende, jonge (MAZ-)fotografen hun ding doen. De eerste die zich voor de leeuwen gooit is Dennis Van Mol.